Role-writing Guide
แนวทางการเขียนบทบาท
หลักการเขียนประวัติตัวละครให้ทีมงานอ่านแล้วเห็นภาพ พร้อมตัวอย่างที่ดีและสิ่งที่ควรเลี่ยง เลือกหัวข้อที่ตรงกับบทบาทของคุณแล้วกดอ่านได้เลย
หัวข้อทั้งหมด
4 หัวข้อ
-
ทุกบทบาทเนื้อเรื่องของเมือง
-
ทุกบทบาทแนวทางการเขียนบทบาท
-
ทุกบทบาทลำดับขั้นของสภามาสเตอร์
-
ทุกบทบาท
ไม่พบหัวข้อที่ตรงกับตัวกรอง
- ชื่อตัวละคร
- ภูมิหลังของตัวละคร
- การปรากฎของพรสวรรค์
- การถูกเชื้อเชิญ
Peter Paust (ปีเตอร์ พอสต์)
ภูมิหลังของตัวละคร
ณ หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากเมืองใหญ่ บ้านเรือนปลูกเรียงรายอยู่ตามแนวเนินเขา ทุ่งหญ้าสีเขียวทอดยาวสะดุดสายตาและเสียงระฆังจากหอนาฬิกาเก่าแก่จะดังขึ้น ทุกเช้าเพื่อบอกเวลาเริ่มต้นวันใหม่ ที่นั่นคือสถานที่ซึ่งปีเตอร์ พอสต์ เติบโตขึ้นมา
ปีเตอร์เกิดวันที่ 17 กรกฎาคม 2008 เด็กหนุ่มวัย 18 จากครอบครัวธรรมดา บิดาของเขาเป็นช่างไม้ที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการซ่อมแซมสิ่งของให้ชาวบ้าน ส่วนมารดาทำงานอยู่ในร้านขายของเล็ก ๆ กลางหมู่บ้าน ชีวิตของครอบครัวไม่ได้ร่ำรวย แต่ก็ไม่เคยขาดแคลนความรักและความอบอุ่น
ตั้งแต่ยังเล็ก ปีเตอร์มักเป็นคนแรกที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือผู้อื่นเสมอ ไม่ว่าจะเป็นการช่วยหญิงชราถือของกลับบ้าน ช่วยเด็กเล็กที่หกล้มกลางถนน หรือแบ่งอาหารกลางวันให้เพื่อนที่ลืมนำอาหารมาโรงเรียน
สำหรับปีเตอร์ โลกใบนี้ไม่ได้ซับซ้อนอะไรนัก เขาเชื่อว่าหากผู้คนต่างช่วยเหลือกัน แม้เพียงเรื่องเล็กน้อย ชีวิตของใครสักคนก็อาจดีขึ้นได้เขาไม่เคยคิดว่าตนเองเป็นคนพิเศษ และไม่เคยคาดหวังว่าวันหนึ่งชีวิตธรรมดาของตนจะเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล
การปรากฎของพรสวรรค์
เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นในบ่ายวันหนึ่งของฤดูใบไม้ผลิปีเตอร์กำลังเดินกลับบ้านผ่านแนวพุ่มไม้ริมลำธารตามเส้นทางที่เขาใช้เป็นประจำ ก่อนจะได้ยินเสียงร้องแผ่วเบาดังมาจากใต้รากไม้เมื่อเดินเข้าไปดู เขาพบลูกนกตัวเล็กนอนอยู่บนพื้น ปีกข้างหนึ่งของมันมีบาดแผล และลำตัวสั่นเทาจากความเจ็บปวด
เด็กหนุ่มคุกเข่าลงอย่างระมัดระวัง เขาพยายามประคองลูกนกขึ้นมา แต่ทันทีที่เห็นมันดิ้นทุรนทุราย ความรู้สึกบางอย่างก็พลุ่งขึ้นภายในใจเขาไม่อยากเห็นมันตาย ไม่อยากให้สิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ ตัวนี้ต้องสูญเสียชีวิตไป ทั้งที่เขายังพอจะทำอะไรสักอย่างได้
ปีเตอร์หลับตาลงโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเอื้อมมือทั้งสองข้างเข้าไปประคองร่างของลูกนก ในชั่วขณะนั้นเอง แสงสีม่วงอ่อนปรากฏขึ้นระหว่างฝ่ามือของเขา มันไม่ใช่แสงจากดวงอาทิตย์ และไม่ใช่แสงสะท้อนจากผิวน้ำ หากแต่เป็นประกายระยิบระยับที่ค่อย ๆ ลอยวนอยู่รอบตัวลูกนก ราวกับละอองดาวที่หล่นลงมาจากท้องฟ้า
ความอบอุ่นบางอย่างแผ่ซ่านออกจากฝ่ามือของปีเตอร์เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง บาดแผลของลูกนกดูเหมือนจะทุเลาลง มันขยับปีก ก่อนจะส่งเสียงร้องเบา ๆ และลุกขึ้นยืนบนฝ่ามือของเขา
ปีเตอร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจเขายังไม่ทันทำความเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น เสียงกิ่งไม้หักก็ดังมาจากด้านหลัง
เพื่อนคนหนึ่งของเขายืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าซีดเผือด ดวงตาจับจ้องไปยังประกายสีม่วงที่กำลังจางหายไปจากปลายนิ้วของปีเตอร์
ในวันรุ่งขึ้น ข่าวเรื่องเด็กหนุ่มที่ใช้แสงประหลาดรักษาสัตว์ได้แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้าน ผู้ใหญ่หลายคนเริ่มมองเขาด้วยความหวาดระแวง บางคนกระซิบกันว่าเขาต้องเกี่ยวข้องกับสิ่งอัปมงคล ขณะที่บางคนสั่งห้ามบุตรหลานเข้าใกล้เขา
จากเด็กหนุ่มผู้เป็นมิตรที่ใคร ๆ ต่างก็รู้จัก ปีเตอร์กลับกลายเป็นคนแปลกหน้าที่ผู้คนไม่กล้าแม้แต่จะสบตา เสียงกระซิบดังขึ้นทุกครั้งที่เขาเดินผ่าน ปีเตอร์พยายามอธิบายหลายครั้ง แต่ไม่มีใครอยากรับฟังแม้แต่เพื่อนบางคนที่เคยหัวเราะและวิ่งเล่นกับเขาก็เริ่มถอยห่าง
สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดที่สุดไม่ใช่ความกลัวในสายตาของคนเหล่านั้น หากแต่เป็นการที่พวกเขาตัดสินเขาไปแล้ว ทั้งที่ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาไม่ได้ตั้งใจทำให้เกิดเรื่องเช่นนี้
เขาเริ่มใช้เวลาอยู่ในบ้านมากขึ้น เลี่ยงการเดินผ่านจัตุรัสกลางหมู่บ้าน และไม่กล้าแม้แต่จะยื่นมือช่วยเหลือใครอีก เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ปีเตอร์เริ่มตั้งคำถามกับสิ่งที่ตนเองเคยเชื่อมั่น หากการช่วยเหลือผู้อื่นทำให้เขากลายเป็นคนที่ทุกคนหวาดกลัว แล้วเขาควรทำอย่างไรต่อไป?
การถูกเชื้อเชิญ
คืนหนึ่ง ขณะที่หมู่บ้านจมอยู่ใต้ความเงียบสงัด ปีเตอร์นอนพลิกตัวไปมาบนเตียง ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัวจนยากจะข่มตาหลับ เขาคิดถึงวันเวลาที่เคยมีเพื่อนฝูง คิดถึงเสียงหัวเราะริมลำธาร และคิดถึงตัวเองในวันที่ยังไม่ต้องหวาดระแวงสายตาของใคร
ทว่าจู่ๆเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ปีเตอร์ลืมตา ก่อนจะหันไปมองประตูห้องนอนด้วยความสงสัย เขาคิดว่าอาจเป็นบิดาหรือมารดาที่ต้องการเรียกเขา จึงลุกจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูโดยไม่ได้คิดอะไรมากนัก
ทว่าทันทีที่บานประตูเปิดออก ทางเดินด้านนอกกลับว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น มีเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนพื้นหน้าห้อง ตราประทับรูปตัวอักษร W สีม่วงประดับอยู่ตรงกลางอย่างประณีต ปีเตอร์ก้มลงหยิบมันขึ้นมา พลิกดูด้านหน้าและด้านหลัง ก่อนจะค่อย ๆ คลี่กระดาษออก ภายในมีข้อความเขียนด้วยลายมือที่เรียบง่าย แต่กลับทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล
"คุณไม่ได้แปลกหรือประหลาดไปกว่าใคร
แต่คุณนั้นพิเศษเกินกว่าใครจะเข้าใจ
จงเดินไปตามเส้นทางที่ดวงดาวสีม่วงปรากฏ
แล้วคุณจะพบ เวลเซมเบิร์ก สถานที่ที่จะช่วยให้คุณค้นพบกับพรสวรรค์ของตน"
มือของเด็กหนุ่มสั่นเล็กน้อยขณะที่จับกระดาษแผ่นนั้นไว้ เขาไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ส่งจดหมาย ไม่รู้ว่าบุคคลนั้นรู้เรื่องของเขาได้อย่างไร และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเส้นทางที่กล่าวถึงจะนำพาเขาไปพบกับอะไร แต่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เขารู้สึกว่าบางทีเขาอาจไม่ได้อยู่เพียงลำพังบนโลกใบนี้
อ่านแนวทางแล้ว พร้อมเริ่มเขียนหรือยัง
ไปกรอกใบสมัคร